✍️प्राणवायु आणि जीवन प्रणाली✍️

 

                  ✍️ प्राणवायू आणि जिवन प्रणाली✍️

      संपूर्ण ब्रह्मांडा मध्ये पसरलेल्या अगणित आकाशगंगा, त्यांच्या चुंबकीय क्षेत्रांमधील अनेक सूर्यमाला, आणि अश्या अनेक आकाशगंगा व त्यांच्या संबंधित क्षमतांनुसार असलेले तारे, ग्रह, उपग्रह, धूमकेतू इत्यादी. अगणित रहस्यांनी भरलेले हे चुंबकीय चक्र अब्जावधी आणि कोट्यवधी वर्षांपासून कार्यरत आहे. ही एक सुंदर, अद्भुत निर्मिती आहे. या निर्मितीची सुरुवात आणि शेवट निश्चित करणे ही केवळ एक कल्पनाच आहे.असे मानले जाते की ही संपूर्ण निर्मिती प्रक्रिया ब्रम्हांडातील दोन प्रचंड, निर्जीव वस्तूंच्या टक्करीतून सुरू झाली आणि हेच या सर्व आकाशगंगांच्या उदयाचे कारण असू शकते. त्या दोन महाकाय वस्तूंचा स्फोट इतका शक्तिशाली होता की त्या एकमेकांवर आदळल्या आणि त्यांचे अनेक तुकडे झाले. हे तुकडे विखुरले गेले आणि त्यांच्या टक्करीमुळे निर्माण झालेल्या घर्षणातून चुंबकीय ऊर्जा निर्माण झाली, ज्याला (+) अधिक आणि (-) कमी अशी संबोधित केली. हे भाग जितके जास्त एकमेकांशी आंतरक्रिया करतात, तितक्या वेगाने रेणू विस्तारतात आणि  अधिक मजबूत गुरुत्वाकर्षण बल वाढवतात. हे रेणू जितक्या वेगाने तयार होतात, तितक्याच वेगाने ते एकमेकांमध्ये विलीन होण्यासाठी शर्यत करतात. परिणामी, ही हालचाल सुरू होते आणि जोपर्यंत रेणूंची घर्षणातून निर्मिती सुरू राहील, तोपर्यंत ही हालचाल चालू राहील. या प्रचंड कणांमधील अंतर्गत घर्षण कमी झाल्यावर, गुरुत्वाकर्षण बल देखील कमी होईल आणि सर्व आकाशगंगांचे कार्यचक्र मंदावेल. परिणामी, प्रत्येक आकाशगंगेतील हजारो तारे, त्यांच्या उपग्रहांसह, आकुंचन पावू लागतील आणि आपापल्या आकाशगंगांमध्ये परत विलीन होतील, आणि त्या सर्व आकाशगंगा एकतर त्या जळत्या विभाजनांच्या राखेत विलीन होऊन जातील किंवा दूरवर फेकल्या जातील. घर्षणातून निर्माण होणाऱ्या चुंबकीय लहरी थांबल्यावर, आकाशगंगा, त्यांच्या ताऱ्यांसह, ग्रहांसह आणि इतर घटकांसह, निर्जीव आणि शांत होऊन नाहीशा होतील आणि मग कदाचित हे ब्रम्हांड पुन्हा एकदा निर्जीव होईल.

     "प्राण वायू" हा यातील एक महत्त्वाचा घटक आहे जो ब्रम्हांडात घर्षणाने निर्माण झालेली ऊर्जा संपेपर्यंत आकाशगंगेच्या कार्यात साहाय्य करून संपूर्ण त्याच्या हालचाली मर्यादेत ठेवण्यास मदत करतो. जेव्हा  दोन जड घटक एकमेकांवर आदळले व घर्षण प्रक्रिया सुरू झाली तेव्हा हा प्राणवायू त्यांपैकी एका घटकाच्या  कक्षेत अस्तित्वात असलाच पाहिजे, आणि आता तो त्या दोन प्रचंड वस्तूंना एकत्र आणण्याचे काम सतत करत राहतो. प्राणवायू अन्य वायूच्या तुलनेने  वजनदार असल्यामुळे  घर्षण होत असलेल्या भागाजवळच असला पाहिजे. हा वायू गुरुत्वाकर्षणाद्वारे सर्व आकाशगंगांमध्ये, ताऱ्यांपासून ते ग्रह, उपग्रह आणि ब्रम्हांडात इतर घटकांपर्यंत स्थिर गती टिकवून ठेवण्यास मदत करतो. जर प्राणवायू ने या दोन जड वस्तूंच्या होणाऱ्या घर्षण घटकात योगदान दिले नसते, तर चुंबकीय क्षेत्र निर्माण झाले नसते आणि आपल्याला वारसा म्हणून मिळालेल्या सजीव सृष्टीची निर्मिती शक्य झाली नसती. कारण जेव्हा जेव्हा हा वायू कोणत्याही द्रव, घन किंवा इतर पदार्थात शोषला जातो, तेव्हा तेथून एक नवीन पदार्थ निर्माण होतो. उदाहरणार्थ, जेव्हा हा जड प्राणवायू हलक्या हायड्रोजन वायूमध्ये(Hudrog) शोषला जातो तेव्हा त्याचे रूपांतर द्रव्य रूपात होते, व ह्या पदार्थाला पाणी म्हटले जाते. आणि हे पाणी जीवनाच्या निर्मितीचे कारण मानले जाते. पण हे काही प्रमाणात सत्य असू शकते, परंतु संपूर्ण सत्य हे आहे की हा जीवनदायी प्राणवायू जेव्हा कोणत्याही घटकाचे राखेत रूपांतर करते, तेव्हा तेथून नवीन निर्मितीचा स्रोत निर्माण करते.

    जिथे जिथे प्राणवायू असतो, तिथे घर्षणातून मुक्त झालेल्या ऊर्जेचा विस्तार होतो. म्हणजेच जर एखादा जळता दिवा झाकला गेला तर तो लगेच विझत नाही. जोपर्यंत त्याला प्राणवायूचा आधार मिळतो, तोपर्यंत तो जळत राहतो. तो दिवा केवळ प्राणवायूच्या अभावामुळे विझतो, पण त्या दिव्यामध्ये पुरेसे इंधन शिल्लक राहते. जर ते इंधन कुठे पसरले, तर तिथे अधिक आग वाढते. कारण ते इंधन जाळण्यासाठी प्राणवायू तिथे धावत येतो अशी प्रक्रिया विशाल ब्रम्हांडात निरंतर पणे चालू राहते. म्हणजेच, घर्षणाने प्राप्त होणारी ऊर्जा नियंत्रित करण्यासाठी केवळ प्राणवायूच योग्य आहे, इतर कोणताही वायू नाही.

     आता आपण पृथ्वीवर जीवचक्राची सुरुवात कशी झाली हे पाहूया. खरे तर, पृथ्वीवरील बहुतेक सजीव नर आणि मादी अशा दोन भागांमध्ये विभागलेले आहेत. या दोन भागांची प्रेरणा, या विशाल ब्रम्हांडात सतत घर्षण होणाऱ्या दोन निर्जीव घटकांपासून मिळाली आहे. केवळ वनस्पती आणि लहान जीवच नव्हे, तर कीटक, जीव-जंतू मध्ये वेगवेगळे नर आणि मादी अवयव असतात, जे प्रत्येकी कार्यक्षमतेने कार्य करतात. काही प्रकरणांमध्ये, नर आणि मादी दोन्ही घटक एकाच अवयवात एकत्र अस्तित्वात असतात. योग्य वेळ आल्यावर, ते विभाजित होतात आणि त्यातून प्रजोत्पादन व प्रजनन घडून येते. आणि निर्मिती व पुनरुत्पादनाचे चक्र पुढे चालू ठेवतात. अनेक वनस्पतींमध्ये प्रत्येक फुलात नर आणि मादी कण कार्यरत असतात, तर काही वनस्पतींमध्ये तर नर आणि मादी स्वतंत्र झाडे आढळतात. अशा परिस्थितीत, मादी झाडाच्या सभोवताली नर झाडाच्या उपस्थितीमुळे फळे येऊ शकतात, अन्यथा, ती फुले कधीही फळे न देता गळून जातात.

     वास्तविकता पाहता,सजीवां मधील हे दोन अवयव पुरुष आणि स्त्री यांचे अस्तित्व आहे, ते देखील त्या दोन निर्जीव घटकांच्या टक्करीतून निर्माण झालेल्या चुंबकीय धातूंच्या (+) कण (डीएनए) साखळी आणि (-) कण (डीएनए) साखळीद्वारे चालवले जातात. ज्या वातावरणात या (डीएनए) साखळ्या एकमेकांना भेटल्या, तेथील जीवनशक्तीने त्यांना एकत्र जोडण्याचे काम सुरू ठेवले. परिणामी, (+) कण आणि (-) कणातून ऊर्जेचा प्रवाह सुरू झाला. आता, (+) कण सतत (-) कणाकडे आकर्षित होतो आणि त्यात विलीन होण्यासाठी स्पर्धा करतो. त्याचप्रमाणे, (-) कणामध्ये (+) कणाला शोषून घेण्याची शक्ती असते. जेव्हा त्यांच्या भेटीची योग्य वेळ येते, तेव्हा जीवनशक्ती त्या जीवांमध्ये उत्साह वाढवते आणि त्यांना एकत्र जोडते. अंतिमतः, परिणामी, सृष्टीत अवतरित नवीन जीवनाच्या रूपात आपल्याला जीवन तथा वंशावळी प्राप्त होते. प्रत्येक (डीएनए) वंशावळ साखळीवर त्या जीवाचे बालपण, तारुण्य आणि वृद्धावस्थेचे चक्र तयार होते, म्हणजेच वय, वजन, आकार एका विशिष्ट मर्यादेत बनतात.

     जोपर्यंत प्राणवायू कार्यरत राहतो आणि  सजीवा मध्ये  शोषला जातो, तोपर्यंत त्याचे अवयव कार्य करत राहतात. प्रत्येक सजीवाचे अवयव तोपर्यंत जिवंत राहतात, जोपर्यंत त्यांच्या पेशी आणि अवयवांमध्ये प्राणवायु शोषून घेण्याची क्षमता टिकून असते. जेव्हा एखादा जीव हे करण्यास असमर्थ होतो, तेव्हा तो अवयव किंवा प्राणी प्राणहीन बनतो. मृत्यूनंतरही, प्राणवायू त्या निर्जीव अवयवामध्ये कार्य करत राहतो, त्याला पूर्णपणे संपुष्टात आणण्या करिता जंतूंना सहाय्य करतो आणि फलित होऊन इतर सजीवांमध्ये शोषला जातो. अशाप्रकारे, जीवन आणि मृत्यूचे चक्र चालू राहते. 

    प्राणवायूच्या उपलब्धतेमुळे प्रजननाचे मुख्य कार्य चालू राहते आणि पृथ्वीवर नवीन जीवनाचा उदय होत राहतो. हेच सत्य आहे: जंतू, विषाणू, प्राणी, झाडे, पक्षी आणि इतरसजीवांच्या निर्मितीमध्ये ही प्रणाली कार्यरत राहते.प्राणवायू ही एक जीवनदायी साखळी आहे, जी सजीव विश्वाची निर्मिती करते आणि त्याचे सतत रक्षण करते. जन्माच्या क्षणापासून ते अंत होई पर्यंत चालू राहते आणि पृथ्वीवर नवीन जीवसृष्टी उदयास येत राहते. या प्रक्रियेमुळे जंतू, विषाणू, प्राणी, झाडे, पक्षी आणि इतर सजीव निर्माण होत राहतील, आणि हे एक संपूर्ण सत्य आहे.

   प्राणवायुमय जीवनशक्ती ही एक जीवनदायी साखळी आहे, जी सजीवन निर्मिती करते, त्याचे सतत रक्षण करते आणि जेव्हा ती संपते, तेव्हा त्याचे दुसऱ्या रूपात रूपांतर करते (GOD =G-जनरेशन, O-ऑपरेशन, D-डिस्ट्रक्शन). ही जीवनशक्ती ईश्वराचे मूळ स्वरूप आहे, जे विश्वाला अविरतपणे चालू ठेवते. जेव्हा जीवनश्रंखाला बदलण्याची गरज भासेल, तेव्हा सर्व सजीवांची डीएनए वंशावळ बदलत राहील. सजीवांच्या आकारापासून ते त्यांच्या आयुर्मानापर्यंत प्रत्येक गोष्टीसाठी योजना आखल्या जातील आणि या सर्वांचे मापदंड प्राणवायू आधारे जीवनशक्तीवर अवलंबून असतील.

     तर मग या सुंदर वैज्ञानिक युगात आपण प्राणवायूला आपला प्रिय देव, निर्माता, पालनकर्ता व अंती सांगरकर्ता म्हणून का स्वीकारु नये आणि विज्ञानाला आपला धर्म मानून, विविध धर्म आणि समुदायांमध्ये विभागलेल्या मानवजातीला एकत्र आणून आपल्या पृथ्वीला वांशिक युद्ध, धार्मिक युद्ध, जातीय युद्ध, प्रादेशिक युद्ध इत्यादींपासून मुक्त करून या सुंदर पृथ्वीच्या संरक्षणाचे कारण का बनू नये?

🪷सकारात्मक विचार करा आणि सकारात्मक वागा....!!🪷

                                  लेखक:नरसिंदास र. मातोंडकर.                                                     (शिवदास)

                                           मडगांव - गोवा.

                     ✍️मूळ लेखन हिंदी, मराठीत अनुवादित.✍️